« درد دل با امام زمان (عج) »

( اشعار و دل نوشته ها )

... به جان گمشده خود، دعا کنند

اهل ولا، چو روی به سوی خدا کنند،       اول به جان گمشده خود، دعا کنند.
ای یوسف زمانه! خدا را برون خرام       تا با نظاره، درد دل خود دوا کنند.
شد عالمی اسیر ولای تو، رخ نما      تا عاشقانه، سیر جمال خدا کنند.
روی تو را ندیده، خریدار بوده اند       تا آن زمان که پرده برافتد، چها کنند؟
مپسند بی بهار رخت، غنچه های باغ      نشکفته، سر به جیب محن آشنا کنند. 
آهسته چون نسیم، گذر کن درین چمن      تا غنچه ها به شوق تو آغوش وا کنند.
با بوسه، مهر کن لب شوریدگان ز مهر      ترسم که راز عشق تو را برملا کنند.
از ما جمال خویش مپوشان که گفته اند؛      اهل نظر، معامله با آشنا کنند.
خوبان، اگر در آینه بینند روی خویش      خود را چو ما، برای ابد مبتلا کنند.
پروانه سوخت ز آتش هجران، ولی نگفت؛      شاهان، کم التفات به حال گدا کنند.

 محمدعلی مجاهدی ( پروانه )

 
******

ای که یاقوت حجازی و عقیق یمنی!       گل خوش بوی جدا مانده ز چشم چمنی!
خوبرویان فلک، منتظر وصل تواند       حیف باشد که بیایی، به دعای چو منی. 
شمع در دست گرفتم که رهم گم نشود        غافل از این که، تو شمع ره هر انجمنی.  
یوسف فاطمه (س)! بازار جهان، جای تو نیست،    کو خریدار چنین گوهر سنگین ثمنی؟ 
عرق شرم حبیب، ار ز جبینش جاری است        لاف عشقت زد و دل داد به هر اهرمنی.

  
نویسنده : سید احمد احمدی شیخ شبانی ; ساعت ٩:٠٧ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۱ فروردین ۱۳٩۱
تگ ها :