« درد دل با امام زمان (عج) »

( اشعار و دل نوشته ها )

هَلْ إِلَیْکَ یَابْنَ أَحْمَدَ سَبیلٌ فَتُلْقى؟ ... مَتى تَرانا وَ نَراکَ ؟

تا در پناه مصحف و در دین احمدیم.          بر جمله خلایق عالم، سر آمدیم.
زیر لوای آل علی (ع)، صف کشیده ایم.         چشم انتظار مهدی آل محمدیم.

 
****

... إِلى مَتى أَحارُ فیکَ یا مَوْلاىَ وَ إِلى مَتى، وَ أَىَّ خِطابٍ أَصِفُ فیکَ وَ أَىَّ نَجْوى،
... هَلْ مِنْ مُعینٍ فَأُطیلَ مَعَهُ الْعَویلَ وَ الْبُکاءَ؟ هَلْ مِنْ جَزُوعٍ فَأُساعِدَ جَزَعَهُ إِذا خَلا؟
هَلْ قَذِیَتْ عَیْنٌ فَساعَدَتْها عَیْنى عَلَى الْقَذى؟
هَلْ إِلَیْکَ یَابْنَ أَحْمَدَ سَبیلٌ فَتُلْقى؟
هَلْ یَتَّصِلُ یَوْمُنا مِنْکَ بِعِدَهٍ فَنَحْظى؟ مَتى نَرِدُ مَناهِلَکَ الرَّوِیَّةَ فَنَرْوى؟
مَتى نَنْتَقِعُ مِنْ عَذْبِ مائِکَ فَقَدْ طالَ الصَّدى؟ مَتى نُغادیکَ وَ نُراوِحُکَ فَنُقِرُّ عَیْناً؟ 
مَتى تَرانا وَ نَراکَ
وَ قَدْ نَشَرْتَ لِواءَ النَّصْرِ تُرى؟ أَتَرانا نَحُفُّ بِکَ وَ أَنْتَ تَأُمُّ الْمَلَأَ،
وَ قَدْ مَلَأْتَ الْأَرْضَ عَدْلاً وَ أَذَقْتَ أَعْداءَکَ هَواناً وَ عِقاباً، وَ أَبَرْتَ الْعُتاةَ وَ جَحَدَةَ الْحَقِّ،
وَ قَطَعْتَ دابِرَ الْمُتَکَبِّرینَ، وَ اجْتَثَثْتَ أُصُولَ الظّالِمینَ،
وَ نَحْنُ نَقُولُ الْحَمْدُ لِلَّهِِ رَبِّ الْعالَمینَ ...

فرازی از دعای شریف ندبه

 ****

الا ای آخرین آوای سرمد!       کجایی، مهدی آل محمد (ص)؟
بیا آقا! همه چشم انتظارند.       گل زهرا (س) ! دگر طاقت ندارند.
خدایا! با ظهور آیه نور،       بده شادی، به دل های پر از شور.
دلم می میرد از داغ جدایی،       بیا یا بن الحسن (عج)! آقا! کجایی؟

*****

برده ندیده دل ز ما، صورت دلربای تو 
جلوه‌گر از نقاب هم، روی خدانمای تو.

مصلح کل عالمی، منجی نسل آدمی 
دست خداست سیدی! دست گره گشای تو.

پیش تر از ولادتم، مهر تو بوده عادتم 
تو بودی آشنای من، من شدم آشنای تو.

همدم سینه خستگان! یاور دل شکستگان! 
ای همه جا کنار من، بگو کجاست جای تو؟

تو کعبه‌‌ای، تو زمزمی، ذکر بگو، مگر دمی 
رسد به گوش عالمی، زمزمۀ دعای تو.

چه می شود که دل برد، دیدۀ تو ز دست ما؟
چه می شود که گل کند، بوسۀ ما به پای تو؟

خوش آن دمی که بنگرد، شهید دشت کربلا 
پرچم سرخ خویش را، بر سر شانه های تو.

رو به سوی مطاف کن، طواف کن، طواف کن 
تا ببرد دل از حرم، چهرۀ دلربای تو.

صدایت از حرم رسد، به گوش عالمی، ولی 
خوشا کسی که در حرم، می‌شنود صدای تو.

سلطنت بهشت را ، خنده زنان رها کند 
« میثم » اگر شبی شود، پشت دری گدای تو.

  
نویسنده : سید احمد احمدی شیخ شبانی ; ساعت ۱٢:۱٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ بهمن ۱۳٩٠
تگ ها :