« درد دل با امام زمان (عج) »

( اشعار و دل نوشته ها )

لَیْتَ شِعْرى أَیْنَ اسْتَقَرَّتْ بِکَ النَّوى ...

در انتظار دیدنت ، به دشت غم نشسته ام.
رها مکن دل مرا ، بیا که دل شکسته ام.

 
*****

چون مهر به نور خود، پیدایی و پنهانی    *    با آن که ز من دوری، نزدیک تر از جانی.
اوصاف کمالت را، آیات جمالت را    *    می خوانم و می بوسم، انگار که قرآنی.
از صوت تو مبهوتم، در حسن تو حیرانم    *    تو حضرت داوودی، یا یوسف کنعانی؟
من با تو و تو با من، انصاف کجا رفته؟    *     من کمترم از مور و تو فوق سلیمانی.
من زخم و تویی مرهم،من درد و تویی درمان*من خشکی و تو دریا،من تشنه،تو بارانی.
من شام غریبانم، تو صبحدم عیدی    *     من خار مغیلانم، تو سرو گلستانی. 
من بر سر راه تو، چون گوی به چوگانم    *   تو در دل زار من، چون نوح به طوفانی.
با گل کنمت تشبیه، یا با نفس عیسی   *     هم خوب تر از اینی، هم پاک تر از آنی.
قرآن به تو می نازد، عترت به تو می بالد    *    تو منتقم خون سالار شهیدانی.
سوز جگر « میثم »، آتش زده بر عالم     *    باشد که دمی با او، بنشینی و بنشانی. 

 
*****

 ... بِأَبى أَنْتَ وَ أُمّى وَ نَفْسى لَکَ الْوِقاءُ وَ الْحِمى،
یَابْنَ السّادَةِ الْمُقَرَّبینَ، یَابْنَ النُّجَباءِ الْأَکْرَمینَ، یَابْنَ الْهُداةِ الْمَهْدِیّینَ،
یَابْنَ الْخِیَرَةِ الْمُهَذَّبینَ، یَابْنَ الْغَطارِفَةِ الْأَنْجَبینَ، یَابْنَ الْأَطائِبِ الْمُطَهَّرینَ،
یَابْنَ الْخَضارِمَةِ الْمُنْتَجَبینَ، یَابْنَ الْقَماقِمَةِ الْأَکْرَمینَ، یَابْنَ الْبُدُورِ الْمُنیرَةِ،
یَابْنَ السُّرُجِ الْمُضیئَةِ، یَابْنَ الشُّهُبِ الثّاقِبَةِ، یَابْنَ الْأَنْجُمِ الزّاهِرَةِ،
یَابْنَ السُّبُلِ الْواضِحَةِ، یَابْنَ الْأَعْلامِ اللّائِحَةِ، یَابْنَ الْعُلُومِ الْکامِلَةِ،
یَابْنَ السُّنَنِ الْمَشْهُورَةِ، یَابْنَ الْمَعالِمِ الْمَأْثُورَةِ، یَابْنَ الْمُعْجِزاتِ الْمَوْجُودَةِ،
یَابْنَ الدَّلائِلِ الْمَشْهُودَةِ، یَابْنَ الصِّراطِ الْمُسْتَقیمِ، یَابْنَ النَّبَأِ الْعَظیمِ،
یَابْنَ مَنْ هُوَ فى أُمِّ الْکِتابِ لَدَى اللَّهِ عَلِىٌّ حَکیمٌ، یَابْنَ الْآیاتِ وَ الْبَیِّناتِ،
یَابْنَ الدَّلائِلِ الظّاهِراتِ، یَابْنَ الْبَراهینِ الْواضِحاتِ الْباهِراتِ، یَابْنَ الْحُجَجِ الْبالِغاتِ،
یَابْنَ النِّعَمِ السّابِغاتِ، یَابْنَ طه وَ الْمُحْکَماتِ، یَابْنَ یس وَ الذّارِیاتِ،
یَابْنَ الطُّورِ وَ الْعادِیاتِ، یَابْنَ مَنْ دَنی فَتَدَلّى
فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنى، دُنُوّاً وَ اقْتِراباً مِنَ الْعَلِىِّ الْأَعْلى،
لَیْتَ شِعْرى أَیْنَ اسْتَقَرَّتْ بِکَ النَّوى،
بَلْ أَىُّ أَرْضٍ تُقِلُّکَ أَوْ ثَرى، أَبِرَضْوى أَوْ غَیْرِها أَمْ ذى طُوى ...  

 فرازی از دعای پرفیض ندبه

 *****

همه هست آرزویم، که ببینم از تو رویی. 
چه زیان تو را که من هم، برسم به آرزویی؟

همه موسم تفرج، به چمن روند و صحرا 
تو قدم به چشم من نه، بنشین کنار جویی.

به کسی جمال خود را، ننموده ای و دانم 
همه جا، به هر زبانی، بود از تو گفتگویی.

چه شود که از ترحم، دمی ای سحاب رحمت! 
من خشک لب هم آخر، ز تو، تر کنم گلویی.

به ره تو بس که نالم، ز غم تو بس که مویم 
شده ام ز ناله، نالی، شده ام ز مویه، مویی.

بشکست اگر دل من، به فدای چشم مستت 
سر خم می سلامت، شکند اگر سبویی. 

نه به باغ ره دهندم، که گلی به کام بویم 
نه دماغ آن که از گل، شنوم به باغ بویی.


 ***** 

  
نویسنده : سید احمد احمدی شیخ شبانی ; ساعت ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آبان ۱۳٩٠
تگ ها :