« درد دل با امام زمان (عج) »

( اشعار و دل نوشته ها )

از هجر تو، روزگار دل جالب نیست ...

* یابن الحسن! روحی لک الفداء ؛

از هجر تو، روزگار دل جالب نیست.

هر چند خرابه است، بی صاحب نیست.

ما نیز ز سادات بنی الزهراییم،

آقا! صله رحم مگر واجب نیست ؟!


******

از روزها، من جمعه ها را دوست دارم       این جمعه های آشنا را دوست دارم.

هر صبح جمعه ندبه می خوانم برایت       از کودکی، این لحظه ها را دوست دارم.

امروز و فردا می کنم، شاید بیایی       حتی همین تردیدها را دوست دارم.

شب های جمعه تا سحرگاهش کجایی؟        کرب و بلایی؟ کربلا را دوست دارم.

بین دعاهایی که می خوانم برایت       آقا! بیا، آقا! بیا، را دوست دارم.

« اَللّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَجَ وَ الْعَافِیَةَ وَ النَّصْر ... »

  
نویسنده : سید احمد احمدی شیخ شبانی ; ساعت ٥:۳٦ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٧ دی ۱۳٩٢
تگ ها :

این اشک های دیده صدا می زند بیا ...

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَا سَیِّدی وَ مَوْلاىَ یا صاحِبَ الزَّمانِ ...

سَلاَمُ اللَّهِ الْکَامِلُ التَّامُّ الشَّامِلُ الْعَامُّ وَ صَلَوَاتُهُ الدَّائِمَةُ وَ بَرَکَاتُهُ الْقَائِمَةُ التَّامَّةُ عَلَى حُجَّةِ اللَّهِ وَ وَلِیِّهِ فِی أَرْضِهِ وَ بِلاَدِهِ وَ خَلِیفَتِهِ عَلَى خَلْقِهِ وَ عِبَادِهِ ‏وَ سُلاَلَةِ النُّبُوَّةِ وَ بَقِیَّةِ الْعِتْرَةِ وَ الصَّفْوَةِ صَاحِبِ الزَّمَانِ وَ مُظْهِرِ الْإِیمَانِ‏ وَ مُلَقِّنِ (مُعْلِنِ) أَحْکَامِ الْقُرْآنِ وَ مُطَهِّرِ الْأَرْضِ وَ نَاشِرِ الْعَدْلِ فِی الطُّولِ وَ الْعَرْضِ‏ وَ الْحُجَّةِ الْقَائِمِ الْمَهْدِیِّ الْإِمَامِ الْمُنْتَظَرِ الْمَرْضِیِّ ( الْمُرْتَضَى ) وَ ابْنِ الْأَئِمَّةِ الطَّاهِرِینَ ‏الْوَصِیِّ ابْنِ الْأَوْصِیَاءِ الْمَرْضِیِّینَ الْهَادِی الْمَعْصُومِ ابْنِ الْأَئِمَّةِ الْهُدَاةِ الْمَعْصُومِینَ 
اَلسَّلاَمُ عَلَیْکَ یَا مُعِزَّ الْمُؤْمِنِینَ الْمُسْتَضْعَفِینَ السَّلاَمُ عَلَیْکَ یَا مُذِلَّ الْکَافِرِینَ الْمُتَکَبِّرِینَ الظَّالِمِینَ ‏َاَلسَّلاَمُ عَلَیْکَ یَا مَوْلاَیَ یَا صَاحِبَ الزَّمَانِ ‏السَّلاَمُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ ‏السَّلاَمُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ السَّلاَمُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ سَیِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ ‏السَّلاَمُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ الْأَئِمَّةِ الْحُجَجِ الْمَعْصُومِینَ وَ الْإِمَامِ عَلَى الْخَلْقِ أَجْمَعِینَ ‏السَّلاَمُ عَلَیْکَ یَا مَوْلاَیَ سَلاَمَ مُخْلِصٍ لَکَ فِی الْوِلاَیَةِ أَشْهَدُ أَنَّکَ الْإِمَامُ الْمَهْدِیُّ قَوْلاً وَ فِعْلاً وَ أَنْتَ الَّذِی تَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً بَعْدَ مَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً فَعَجَّلَ اللَّهُ فَرَجَکَ وَ سَهَّلَ مَخْرَجَکَ وَ قَرَّبَ زَمَانَکَ وَ کَثَّرَ أَنْصَارَکَ وَ أَعْوَانَکَ‏ وَ أَنْجَزَ لَکَ مَا وَعَدَکَ فَهُوَ أَصْدَقُ الْقَائِلِینَ ‏وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ ...

 

این اشک های دیده صدا می زند بیا.             در فجر، هر سپیده صدا می زند بیا.

هر عاشقی که دل به شما داده تا ابد،             دل از جهان بریده، صدا می زند بیا.

شب های قدر، عبد گنهکار روسیاه             آهی ز دل کشیده، صدا می زند بیا.

دین خدا و مذهب جدت (ص) غریب شد             اسلام فرقه دیده، صدا می زند بیا.

شیعه از این زمانه و از درد انتظار             جانش به لب رسیده، صدا می زند بیا.

آقا! بیا که خون خدا مانده بر زمین             آن حنجر بریده، صدا می زند بیا.

کنج خرابه زینب کبری (س) ز اضطراب             رنگ از رخش پریده، صدا می زند بیا.

در کوچه های تنگ مدینه چه ها گذشت؟            زهرای قد خمیده (س)، صدا می زند بیا.

بعد از علی (ع) که یاور اشک یتیم بود             هر طفل داغ دیده، صدا می زند بیا.

******

 تا کی در انتظار تو شب را سحر؟             محرابتان کجاست که دل را خبر کنم؟

این جمعه هم گذشت دوباره نیامدی             چندین هزار جمعه به یاد تو سر کنم؟

امید من نظاره به روی چو ماه توست             رخصت که یک نظر به جمالت نظر کنم.

باید غبار فتنه این روزگار را             در پای ندبه های تو از تن به در کنم.

یابن الحسن (عج)! چگونه بدون نگاه تو             در بوستان سبز ولایت ثمر کنم؟

یا از سفر بیا، سفر کرده غریب!              یا یک نشانه ای که به سویت سفر کنم.

******

  
نویسنده : سید احمد احمدی شیخ شبانی ; ساعت ٩:۳۱ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳ دی ۱۳٩٢
تگ ها :